वेदनेला या मनाच्या कोणतेही नाव नाही
जो पुरात वाहुन गेला तो कुणाचाच गाव नाही

अस्तित्त्वाच्या अवशेषांचे दगड सारे ढासळलेले
पुतळ्यांच्या या जमान्यात जिवंततेला वाव नाही

जागोजागी शत्रुत्वाच्या  डोंब धुराचा  उसळलेला
कोणत्याही ग्रही आता शांततेस ठाव नाही

आला आणिक परतला प्रवास अखंड चाललेला
काळ वेळ जुळुन येते  लागत कोणास सुगावा नाही

मी सोडता सगळेचजण शहाणपण कोळुन प्यायलेले
हलाहल पचवित असल्याचा तरीही माज भाव नाही

शब्दांचा प्रपंच थाटणे इतुकेच आजवरी जमलेले
विचारांच्या मंथनात परि प्रतिभेचा कांगावा नाही