बस कुछ दिनो की बात है 
मौसम बदल जाएगा 
आज बारीश है 
कल कोहरा आएगा 
तुम भी आ जाओ 
युही टहलते हुए 
एक चाय बाट लेंगे 
कुछ बिस्कुट मैने बचाकर रखी हैं                                
इसी शाम के लिए 
तरोताजा होंगे  
धूप की यादो से 
थंडी में काम आयेंगी 
रोजमरहा की जिंदगी 
सेकने के लिये 
वैसेभी अधपकी चीजे 
स्वाद बीगाड देती है 
तो इसबार थोडा रुक जाना 
तबतक मैं भी थोडी 
तय्यारी कर लू  
सोचती हुं 
क्या भेजू तुम्हारे साथ ??
जमी का इक सूखा टुकडा 
बचा है मेरे पास 
आस का बीज बोया हुआ 
शायद तुम वापस आओ  
पेड लौटाने के बहाने 

---- वैभवी भिडे

बस्स कितीवेळा भिजणार 
त्याच त्या पावसात 
तेच ते त्याचं 
मौका साधून कोसळणं 
माहीत असूनही 
तुझं छत्री विसरणं 
कुठल्या नात्यात गुंफलय 
तुम्ही एकमेकांना 
कोणाच्या इतकं जवळ जाण 
मला नाही जमायचं 
आता तू मिस्किल हसणार 
अन पुन्हा तेच म्हणणार 
" तुला तुझा ऋतू अजून सापडायचाय "


---- वैभवी भिडे

कधीतरी नुसतं शांत बसावं 
काहीच न करता 
आभाळ न्याहाळत 
चमकदार ढग निरखत 
डोळे निवेपर्यंत 
                                                                        
भिनू द्यावा निळा रंग 
पार तळा पर्यंत 
मन भरत नाही 
मग तळ करत जावा 
अधिकाधिक खोलगट 
काठोकाठ भरेस्तोवर  
                                                                              
 हलू नये जागचं 
आवाजांना आदळून                                              
जाऊ द्यावं परत 
कोलाहलाच्या भोवऱ्यात 
राहू दे काही काळ                                                
जाणिवा अलिप्त 
भावनांच्या गर्दीपासून 
                                                                          
भाव विरहित दिसत असेल चेहरा जगाला 
पण तुम्हाला माहीत असेल 
ही खरी ओळख आहे माझी 
                                                                             
 निळाई ओसंडून वहात असते आसपास 
अशीच जन्मभर विनासायास 
तिला भेटावसं वाटलं तर 
नुसतं शांत बसावं काही न करता 
आभाळ न्याहाळत 

------ वैभवी भिडे

फिर लौट आया वो बारीश का एहसास 
कई सालोसे जो गुमाशुदा था
ताकझाक कर रहा झरोकोसे  
अपनी अटखेलियोसे गुदगुदा रहा है 
अब हसी कहा रुकनेवाली है घर में बंद 
आ ही जायेगी बाहर निकल   
फिरसे आंगन का कब्जा लेके 
कर देगी खामोशी को उथलपुथल 
सालोसे जमे बर्फीले पैर 
बह जायेंगे इस मौसम में 
फिर एक बार 
वोही सब दोहराया जाएगा 
बिना किसी सिलवट के बदले 
यकीन नही होता 
आज भी मैं बिलकुल नही बदली 

----- वैभवी भिडे

मी माझ्या वडाला 
बंधनात जखडलं नाही 
तो आधीच ताठ उभा आहे 
जमिनीत पाय रोवून 
दोन क्षणांचं वादळ 
त्याच्या मुळालाही धक्का लावू शकत नाही 
बऱ्याच जणांना असूया वाटते 
माझ्या बेपरवाईची 
पण हे घोकलेलं वागणं नाही 
शिकलं ते उमजलं 
असं क्वचितच घडतं ना ? 
ज्याचं त्याला कळावं 
आपली जमीन अन आकाश 
मग बहर येतोच कौतुकासाठी 
रोपटयाचे महावृक्ष असेच होतात 

---- वैभवी भिडे

आपसूक सुचतं जातं 
मन निरभ्रं असताना 
झरत राहतात  शब्द 
डोळे उघडत असताना 

कुठलं रसायन  पाझरतं 
हे असं होताना 
विज्ञान पडतं मागासलेला 
ही उत्तरं देताना  

हवीहवीशी शिरशिरी 
खोल उमटत जाताना 
कागद ओसंडून जातात 
पावसाळा झेलताना 

----- वैभवी भिडे

इथेच कुठेतरी असशील तू सांडलेला 
नजरेला माझ्या पारखा झालेला 
दिशांचा माझा अंदाज कठीणच 
अन तू हट्टाला पेटलेला 

चाचपडत अंदाज घेतेय  
एकेक कण वेगळा करत 
आशेच्या या कसोटीवर 
तू सुटून मोकळा झालेला 

अलगद वेचत जाते मी 
त्या निसर्ग मालिकेला 
ओंजळीत जपून आणावं 
तर तू उंबऱ्याशी थांबलेला 

---- वैभवी भिडे

हेच ते हात 
इवली इवली रोपटी लावणारे  
पण त्यांना मोठं होताना पहाणं 
नसतं यांच्या  नशिबी 
ते बापुडे मग्न                                                      
खतपाणी घालत  
तण उपटत  
उन्हापावसाच्या चिंतेत 

रोपटी उसन्या डौलाच्या  
दिमाखात 
उमलत्या फुलांच्या कौतुकात 
घरट्यांचे पारितोषिक फांद्यांवर सजवत                
आपल्याच चंचल विश्वात 

वाटसरूंनाही कोण कौतुक 
भरगच्च हिरव्या सावलीचं 
रसाळ मधुर मेजवानीचं 

हातांच्या  सुरकुत्यांत 
दिवसागणिक होणारी वाढ मात्र 
झाडांच्या नजरेतून सुटलेली 
                                                                         
हात मिसळून जातात हवेत कापरासारखे
अन वृक्ष हादरतात मुळापासून 
रसातले ' जीवन ' आटल्याचे जाणवताच   
                                                                      
वास्तव समोर येताच  नजर आसपास बघते  
शेजारीच एक चमत्कार वावरत असतो     
अन दिसतात दूरवर पसरलेले                             
सदाहरित हात 

----- वैभवी भिडे

मला ना माझा कॅनव्हास किंचित मोठा करायचाय 
त्याच्या क्षेत्रफळा पलीकडे जाऊन 
साधारण सगळे रंग एकत्र                                  
गुण्यागोविंदाने नांदू शकतील  एवढा 

खूप छटा गोळा केल्या आहेत मी 
तळहाती जपून आणल्या आहेत                              
कुठेही सांडू न देता                                                  
मूळ छटेत जराही पाणी न मिसळता 
                                                             
आकाशगंगेचा रंग त्यातल्या ग्रह ताऱ्यांचा रंग 
शनिचा खास रंगही गवसलाय                      
अगदी ग्रहणाचाही  न वगळता 

गुहेत युगानुयुगे लपलेल्या छटानाही  
मी हुडकून काढलंय भित्तिचित्रातून 
उत्खननातून दगडांची एक छटा सापडलीये  
गडप झालेल्या श्वापदांचे रंगही 
लागलेत हाती 

चित्तवेधक आहे जगभर पसरलेल्या कुटुंबांचा रंग
माझं अन कॅनव्हासचं नातं उलगडून दाखवणारा 
त्या रंगाला " दुवा " असं म्हणतात 

आता माझा कॅनव्हास 
शुभ्र पांढरा झालाय                                           
गोळा करूनही आकाराने सूक्ष्म 


------- वैभवी भिडे

बोलता बोलता नकळत 
दोन क्षण थांबतो   
तेवढंच असतं आयुष्य काही नात्यांचं 

साचून राहिलेला पाऊस बरसून गेला 
कि हवा कुंद होते  
तसंच होतं आपलं 
                                                                         
एक एक पड सुटे होत गेले 
कि गाभा सापडतो 
तसेच गवसतो मग आपण स्वतःला 
                                                                       
सोनसळी स्वत्वाच्या आभेने 
झळाळून उठतं आपलं आभाळ 

----- वैभवी भिडे

वो कहते रहे  फूल खिलेंगे 
बस तुम काटो को अनदेखा किया करो 
जमाने में कई रंग घुले है 
रात में मत उलझे रहो 
चलो ये भी मान लेते हैं 
हर बार की तरहा 
कौन फिजुल में वक्त जाया करे 
उन्हे समझाने में 
ये गुलशन हमानेही तो बौया है 
आखिर हम भी किसी बहारसे तो कम नही 

----- वैभवी भिडे

ये उस रात की बात है 
जब आप भी बात किया करते थे 
कुछ किस्से थे कुछ गीत थे 
कुछ खास मेरे लिये लिखी गई कहानिया भी 
तारे भी राह देखते थे सुबह की 
हमारी इक झलक पातेही उनकी राते जगमगा उठती थी 
वो एक दौर था ये एक दौर है 
रात तरसती है सुनने के लिये 
और हम बोलकेभी कुछ कह नही पाते 
ये अलग बात है की                                               
आप कुछ सुनना भी नही चाहते 
मगर युही कभी कभी मेरे दिल में ये खयाल आता है 
काश हम आपसे वो बात कह पाते 
कोई कहानी शुरू हो भी जाती 
सुनने सुनाने के लिये 

----- वैभवी भिडे

बरसते बरसते हम युही खामोश हो गये 
जैसे जमीन के दामन से पानी चुराकर 
रेगिस्तान बन जाता है 
ढूढनेपर भी नही मिल रहे 
नमी के नामोनिशान 
आसमान भी बेरंग सफेद 
काले बादल के बिन मातम मे चूर 
क्या होगा हश्र ए खुदा 
सून ले कभी तू रेत की सदा 
माफ कर सारे उसके गुनाह 
लौटा उसे उसकी हरीभरी वजाह 
खेलने दे उसे फिर इकबार बुन्दोसे 
दोहोराने दे उसे बारीश का सपना 
वो एक ही तो हिस्सा बचा है                                    
उसके बचपन का 

----- वैभवी भिडे

वाटेवर उभे 
अनोळखी चेहरे 
काही कल्पनेतले 
काही अनपेक्षित 
निरखणं दुरूनच 
चालता चालता 
नजर थबकतेच 
अदलाबदल होते घटकेत 
जागांची 
मीच असते उभी 
कोणाच्या तरी वाटेत 
दिढमूढ 

----- वैभवी भिडे

सब चीजोकी हद हुआ करती थी कभी 
अब तो हद भी करती  है सारी हदे पार 
कहा जाओगी सीता 
किसे बुलाओगी द्रौपदी 
हर किसी में  यहा 
छुपा है शैतान 

तेरी आग ही है मरहम 
बस इतना जान ले 
अग्निपरीक्षा नही 
अग्निदहन सिख ले 

कटी पतंग तू है 
तो मांझा बन तू 
डूबती नैय्या तू है 
तो दर्या बन तू 
दर्द तू है 
तो एहसास बन तू 
पीडिता तू है 
तो न्यायदेवता बन तू 

अब इंतजार मत कर 
खुदको आश्वस्त कर दे तू 
बनकर प्रार्थना 
लौ उजियागर कर दे तू 
हे स्वयं जगतजननी 
नयाविश्व निर्माण कर दे तू 

----- वैभवी भिडे

गुमाशुदा है ख़ुशी 
जो कभी मेरे सिरहाने बैठा करती थी 
ऐसा नही की उसकी यादोमे मै तडप रही हुं 
नाही कोई शिकायत है मुझे 
हमकदम गमसे 
पर फिर भी 
जो दूर होता है उसीकी चाहत ज्यादा होती है अक्सर 
मायूस न होना ए गम 
तू भी मेरा अजीज है 
तनहा राहो में तेरेसेवा मेरा कौन सहारा था 
मैं भुली नही हुं उन दिनोको आजतक 
आधी जिंदगी तो ऐसेही कट गई 
बाकी भी कट जानेदो 
बस इक दीदार हो जाये उसका  
आंखे बंद करते समय 
तो मैं भी फरीश्ता हो जाउंगी इन्सानोकी दहलीज लांघके 

------ वैभवी भिडे

कसं कुठून सुरु करावं 
तेच नेमकं कळत नाही 
गुणगुणत राहते पण 
शब्द सापडत नाही 
आरशा समोर उभी 
तरी प्रतिबिंब दिसत नाही 
शोधात निघावं तर 
वाट आठवत नाही 
कुणाला विचारावं तर 
शेजारी कुणी रहात नाही 
गुंतणं केवळ उरतं 
गुंता काही सुटत नाही 

---- वैभवी भिडे

कुणीतरी सांगा या आभाळाला 
असं सकाळी सकाळी मळभ पांघरून बसू नये 
उगाचच मग उदास बिदास वाटतं 
पार तळाचं काहीबाही आठवतं 

आसपासचं दिसेनासं होऊन 
भलतंच विश्वं दिसू लागतं 
कोशात असल्यासारखं 
उन्हाची तिरीप यायलाही जागा उरत नाही 

ना उबदार ना थंडगार 
मन पुरतं कोरडं 
जाणिवा उसवल्या सारखं 
ना सुई ची मदत ना दोऱ्याची सोबत 

सगळे पुढे जात असतानाही 
आपण कुठेतरी मागे अडकलेलो 
माहित असतं बेभानपणा गमावून बसलोय  
फार पूर्वीच 
तरी आठवणींना उगाच चुचकारतो 


भानावर येताना दिसतात                                     
सगळ्या रेषा आपापल्या मूळ जागी                                                                                          
मग आभाळाकडे नजर व्यक्त करते अपेक्षा 
पुन्हा असं भरून न येण्याची 

----- वैभवी भिडे

खूप खोलवर पुरून ठेवलंय मी प्रश्नांना 
कोणालाच दिसू नयेत म्हणून 
उगाच त्यांना उकरू नका 
तुमच्याच जगात उलथापालथ होईल     

स्वतःचं अस्तित्व प्रश्न म्हणून जगलेय 
मिळमिळीत उत्तरांनी समाधान कसं होईल ??

स्वयंप्रकाशित आहेत प्रश्न 
तुमच्या ग्रहावर दिवाळी करा 
त्यांचा उजेड उधार घेऊन 
प्रकाश वाटणं त्यांचा स्थायीभाव आहे  

त्यांचा वावर कायम  
नम्रतेच्या अंगणात 
तसे मनाने हळवे आहेत माझे प्रश्न 

तुमची उत्तरं आली शोधत 
म्हणून पडलेत आज बाहेर 
त्यांचा उद्धटपण ठेचायला 
आता ही त्सुनामी थांबणे नाही 
एकजूट आहे त्यांची आपसात 

पण मला ना एक विचारायचंय 
तुमच्या उत्तरांना पडलेल्या प्रश्नांचं तुम्ही काय करणार???

----- वैभवी भिडे