मोकळ्या आकाशात एकटक मी पहाते ढगांचे ते निराळे आकार विलक्षण अशा रंगांची मुक्त उधळण नजर बांधुन ठेवणारी
मग मनात काहीतरी वेगळच पण छानसं वाटतं  कळत नाही या भावनेचं नाव काय कुठे तरी वाटतं जे हरवलेलं ते हेच आहे
जे शोधत होते ते हेच आहे
जे मिळवायचं आहे ते हेच आहे जिथे जायचय ते हेच आहे जिथुन आलेय ते हेच आहे
सारं काही आपलसं वाटतं ते ढग ते रंग अन नजर पोचेल तिथवर पसरलेलं आभळ मग उरत ते फ़क्त तजेलपण पहिल्या पावसच्या थेंबांनी पानावर अवतरणारं
मग कळतं आपणच पान,
तेजही आपण अन आभाळही आपणच
---- वैभवी भिडे

तेरे चेहरे से पर्दा उठने की देर है
इंतजार का दौर खत्म होने की देर है
युं तो सब सही वक्तपे मिलता है
बस अब वो सही वक्त आने की देर है

हादसोसे पिछा छुटने की देर है
जख्मोके घाव भरनेकी देर है
युं तो सब जख्मोका मरहम वक्त है
बस अब ये मरहम मिलनेकी देर है

बेगानोके दुर जाने की देर है
खुदके करीब आने की देर है
युं तो सब रिश्ते कच्चे धागे है
बस अब वो धागे टुटने की देर है

कलम से स्याही बरसने की देर है
कगज पे बहार खिलने की देर है
युं तो बौछारसे बचता कोइ ना है
बस अब हमारे पकडे जाने की देर है

ठरले होते

ओळख ना दाखवायची ठरले होते
नजर ना फ़िरवायची ठरले होते

पत्ता ना शोधायचा ठरले होते
रस्ताही बदलायचा ठरले होते

शब्द सारे खोडायचे ठरले होते
गाणे नवे लिहायचे ठरले होते

तू माझ्यात ना रहायचे ठरले होते
मी माझ्यातुन निघुन जायचे ठरले होते