कधी चुकून पायाशी हुळहुळलं
तरी दचकायला होतं
केवढी खोलवर रुजलीये जाणिव                      
 संकटांच्या मुशीत घडलेली
एखादं सुखही येऊ शकतं पायाशी
चुकून सुद्धा विचार येत नाही
नसण्याची सवय फार चिवट असते बरं
तिने एकदा कुठे मुक्काम केला
कि तोच घरोबा
तोडत जायची वाईट सवय तिला नाही
तिला फक्त सोबत येणं कळत
खरा वाद सुरु होतो सवत आली कि
ती जागी करते झोपी गेलेल्या स्वप्नांना
आणि खात्री देते नव्या जगाची
आपण मात्र गोंधळून उभे
निर्णयाच्या निसरड्या पुलावर
शक्य अशक्यतेच्या दाट धुक्यात
सूर्याची वाट बघण्यात अर्थ नाही
हे जरा लवकर कळले असते तर ?

----- वैभवी भिडे

20 July 2014