तू असाच बरस मुसळधार 
खंड न पाडता 
तोवर जोपर्यंत 
एकेक ओरखडा वाहून 
सागरात विसर्जित होत नाही 
पाटी वर झालेली अक्षरांची गिचमिडही 
पुसून टाक 
काळाला  गिरवू देत " अ आ इ "
खूप दिवस बाळगलं हे अडाणीपणाचं ओझं 
आता तू हा भार हलका कर शिरावरून 
अखंड अभिषेकाने 
हलाहलाची दाहकता  
कळू देत सर्वांगाला 
जाणवू देत विरोधाभास 
सृजन अन विनाशातला 
तेव्हाच ज्ञान मिळेल 
महादेव " स्वयंभू " असावा लागतो 

----- वैभवी भिडे