या रस्त्यांना भरकटणे माहीत नाही ते मग्न असतात त्यांच्या सरळसोटपणात
कुठेही नजर वाकडी न वळवता
म्हणून तर चालणारे त्यांना वागवतात पाळीव असल्यासारखे
 कधी डांबर तर कधी खडी ची दोरी गळ्यात अडकवून
पण कधी तरी होऊ शकतो यल्गार
आणि लागेल निकाल माणसांच्या विरुद्ध
अन उरणार नाहीत दिशा सुद्धा भरकटायला...

---- वैभवी भिडे

आभाळा एवढा अर्थ नसतोच माझ्या कवितेत
असतो एखादा पुंजका ढगांचा
वार्‍यावर हेलकवत सोडते त्याला आभाळात जाउन सामवण्यासाठी
त्याचे ते विशाल मिलन बघून थोपटते स्वतःचीच पाठ आणि आवेशात सरसावते
वर आभळ मात्र हसते गालातल्या गालात माझ्या बालिशपणाला
अन उमटते इंद्रधनु कमान विश्वाला कवेत घेणारी
-- वैभवी भिडे

रोज नया कुछ लिखता हुँ मैं खयालोका बोझ कम करनेकी चाह मे
फ़िर अल्फजोसे भरा कगज देख नया कगज खोजता हुँ
अंदर जल रहे शोलों को हवा देने के लिये
फ़िर से जुट जाता हुँकलम के साथ नये खयालोको तराशने
इक मंदिर बन जाता है अपनेआप बिना मेरे सोचे
मानो भगवान खुद ही आ गये हो मुझसे मिलने
सख्तेमे रह जाती है आँखे
दंग रह जाती है रुह
फ़िर एहसास होता है वो हर जगह है......


---- वैभवी भिडे

असं कधी असतं का तू तुझं नि मी माझं ?
थोडंतरी आपलेपण मिसळतच                          
तुझ्यातही अन माझ्यातही                              
लक्षातही येणार नाही  इतक्या नकळत
अलगद पसरत जातं                                          
पहिल्या पावसानंतर दरवळणाऱ्या मृदगंधा प्रमाणे  
जाणवतही भिनतही अन हवहवस वाटतही                
असं काही नसत म्हणतानाही                            
मनातल्या मनात कळतच आपलं आपल्याला हेच ते हेच ते हेच ते ....



---- वैभवी भिडे

बेनाम रहनेदो कुछ रिश्तोको          
मझदार में मिलेंगे कई  मुसाफिर
इतनाभी भरोसा न करो किनारोपर
की कश्ती भी चली जाये साथ छोडकर

---- वैभवी भिडे

ठहर जा रे पल

धडकने दे दिल को

उठ रहा है तुफान

संभलने दे दिल को

सालो बंद दरवाजोसे

निकलने दे दिल को

कुछ नए झरोकोको

खोलने दे दिल को

बुझी हुइ आवाजोको

भुलाने दे दिल को

नई सदा की और

गौर फ़र्माने दे दिल को

खुष्क पत्ते गिरनेकी

खबर मिलने दे दिल को

बहारोके मौसम की

आदत होने दे दिल को

ठहर जा रे पल

जरा जीने दे दिल को

वेदनेला या मनाच्या कोणतेही नाव नाही
जो पुरात वाहुन गेला तो कुणाचाच गाव नाही

अस्तित्त्वाच्या अवशेषांचे दगड सारे ढासळलेले
पुतळ्यांच्या या जमान्यात जिवंततेला वाव नाही

जागोजागी शत्रुत्वाच्या  डोंब धुराचा  उसळलेला
कोणत्याही ग्रही आता शांततेस ठाव नाही

आला आणिक परतला प्रवास अखंड चाललेला
काळ वेळ जुळुन येते  लागत कोणास सुगावा नाही

मी सोडता सगळेचजण शहाणपण कोळुन प्यायलेले
हलाहल पचवित असल्याचा तरीही माज भाव नाही

शब्दांचा प्रपंच थाटणे इतुकेच आजवरी जमलेले
विचारांच्या मंथनात परि प्रतिभेचा कांगावा नाही

मोकळ्या आकाशात एकटक मी पहाते ढगांचे ते निराळे आकार विलक्षण अशा रंगांची मुक्त उधळण नजर बांधुन ठेवणारी
मग मनात काहीतरी वेगळच पण छानसं वाटतं  कळत नाही या भावनेचं नाव काय कुठे तरी वाटतं जे हरवलेलं ते हेच आहे
जे शोधत होते ते हेच आहे
जे मिळवायचं आहे ते हेच आहे जिथे जायचय ते हेच आहे जिथुन आलेय ते हेच आहे
सारं काही आपलसं वाटतं ते ढग ते रंग अन नजर पोचेल तिथवर पसरलेलं आभळ मग उरत ते फ़क्त तजेलपण पहिल्या पावसच्या थेंबांनी पानावर अवतरणारं
मग कळतं आपणच पान,
तेजही आपण अन आभाळही आपणच
---- वैभवी भिडे

तेरे चेहरे से पर्दा उठने की देर है
इंतजार का दौर खत्म होने की देर है
युं तो सब सही वक्तपे मिलता है
बस अब वो सही वक्त आने की देर है

हादसोसे पिछा छुटने की देर है
जख्मोके घाव भरनेकी देर है
युं तो सब जख्मोका मरहम वक्त है
बस अब ये मरहम मिलनेकी देर है

बेगानोके दुर जाने की देर है
खुदके करीब आने की देर है
युं तो सब रिश्ते कच्चे धागे है
बस अब वो धागे टुटने की देर है

कलम से स्याही बरसने की देर है
कगज पे बहार खिलने की देर है
युं तो बौछारसे बचता कोइ ना है
बस अब हमारे पकडे जाने की देर है